Het is nu wetenschappelijk bevestigd: ik kom te snel klaar. Natuurlijk wist ik dat al jaren bijna zeker, maar zolang mijn enige vergelijking bestond uit het aanschouwen van de prestaties van mannen op pornografische sites en zolang mijn Lief mij verzekerde dat er wat haar betreft niets ontbreekt aan ons vrijspel, zolang kon ik mezelf wijsmaken dat de premature ejaculatie iets is waar anderen misschien mee kampen, maar ik toch niet echt.

…………………………………………..
“Good “Erotica” stimulates the imagination, what you see leads you to think about the circumstances surrounding the image, what happened before the images were taken and what may have happened after – and there is a sexual content.”

De twee gezichten van pornografie

De linkerkant van het beeld is expliciet opwindend, geil. De mooie ronding van de billen, de hol getroken rug en de haast dierlijke verlokking tussen de benen. Zij is beschikbaar, biedt zich aan. En wil een man eigenlijk anders dan dat iedere vrouw zich aanbiedt?

De rechterhelft van de foto stoot af. Het zijn niet de armen of de borsten. Het is het gezicht. De ontevreden, ongelukkige uitdrukking doet het ergste vrezen over de manier waarop deze vrouw in deze situatie is beland. En dat belet de foto te doen waarvoor hij toch duidelijk bedoeld is.

Al zijn er natuurlijk mannen die wat dit betreft weinig of geen scrupules hebben.

Een zwarte bikini had ze aan, met witte stippen.

Een week geleden zag ik haar al zwemmen. Een mooi meisje,dacht ik, met een ferme slag. Maar ik herkende haar nog niet.

Vandaag liep zij naar het 50-meterbad en zag ik haargezicht. Een symmetrisch gezicht, met een ernstige oogopslag. Maanden geledenpasseerden wij elkaar al eens tijdens ons beider hardlopen. Ook toen viel mijdie ernstige blik op, en haar kleine, mooi geproportioneerde gestalte. Hetdonkere halflange haar vast in een dansende staart, rechte schouders, rechtebenen. Vandaag zwom ik naast haar en zag dat zij in het water, waarin de zonmet haar meezwom, nog mooier is.

Zij zwemt sneller dan ik, en rustte onder de startblokken.Ik zwom naar haar toe en keek bij elke slag naar haar mooie lijf dat telkensdichterbij gekomen was. Zij dook gracieus naar de bodem, de kin vooruit, haararmen gestrekt langs haar zijden, en kwam in een boog weer boven. Zij gingzitten op de bodem van het bad en zweefde langzaam weer naar boven. Vlak naasthaar klampte ik mij vast aan haar beeld. Haar blik zo serieus betoverde mij.

Even later liet zij mij alleen in het water dat haargebruinde huid had beroerd. Een nederig verlangen had zich inmiddels in mijgenesteld, het verlangen haar te mogen kennen, haar te mogen zien, haar wijzeblik af en toe te mogen vangen.

En dan de melancholie van het weten dat dat natuurlijk nietkan, dat ik mij waarschijnlijk totaal zou verliezen in de waanzin dieverliefdheid is, dat zij mij, veel ouder, toch niet in haar nabijheid zou dulden.

Ik zag haar aan het eind van het gangpad, misschien terhoogte van de koffie of misschien was het bij het ijs. Bij de kassa kon ikechter mooi achter haar aansluiten. Soms valt je zo maar een gelukje ten deel.

Het korte blonde haar had ze toch in een nonchalantstaartje. Haar gezicht helder van lijn, met mooie ogen en een dito mond.Vriendelijk, doch zelfverzekerd.

Ze was net iets voller dan slank, al scheelde het niet veel.Maar wel zo veel dat haar heupen wat bolden waar de band van haar wit linnenbroek haar omsloot. Het hemdje zonder mouwen was te kort om haar mooie, lichtglooiende buik te verhullen en vormde zich soepel rond haar mooie borsten.

Het meest zag ik echter haar billen. Dankzij de string enhet enigszins doorschijnend karakter van het niet te nauwsluitend linnen kondendie zich vrij goed manifesteren. Rond, niet te slap en slechts een meterverwijderd van de plaats waar ik stond. Strikt genomen waren haar benen wat aande korte kant, maar dat kon ik gemakkelijk over het hoofd zien.

Wat had ik mijn hand graag over die billen laten glijden, deronding willen voelen waar deze afboog naar het verborgene tussen haar benen.

Of, maar dat zou wel erg brutaal geweest zijn, haarvoorover willen leggen op de inpaktafel, een paar kletsende tikken op die kontwillen geven, waarop zij met verschrikt verrukte gilletjes zou reageren, omhaar daarna te laten voelen welk hard verlangen zij in mij gewekt had.

Jeff Koons ~ Blow Job, Ice 1991

Ik meen dat ik er al eerder iets van heb laten doorschemeren, maar de laatste tijd dringen ze zich wel erg op de voorgrond, de fantasiexebn waarin het mannelijk geslachtdeel de hoofdrol speelt. Nog steeds ben ik geen concrete man tegengekomen die mij echt kan bekoren, maar de gedachte aan een mooie stijve lul waaromheen ik mijn hand heb gelegd of die ik brutaalweg in mijn mond neem, windt mij bij vlagen hevig op.
Omdat mijn fantasie graag gevoed wordt door beelden uit de werkelijkheid, heb ik ook wat plaatjes verzameld. Het viel trouwens nog niet mee die te vinden. Foto’s van naakte mannen met geheven lid tonen vaak al te getrainde lijven, die bovendien flink geolied zijn, en daar vind ik niet zoveel aan. Meestal staat er ook een vrouw op de foto, die doet waarover ik fantaseer. Dat is weer niet zo erg; deze foto’s prikkelen mij immers van twee kanten, vooral wanneer zij haar blik naar hem opricht.

De vraag is natuurlijk waar deze voor mij toch enigszins atypische opwinding zo ineens vandaan komt.

Op de middelbare school heb ik een tijd met een klasgenoot getennist. Wij waren daartoe lid geworden van een tamelijk kakkineuze club. Op de doordeweekse middagen waarop wij speelden, was er verder niemand op de grounds. Mijn klasgenoot was een mooie jongen, dat zag ik toen ook al wel, en ik zal ook wel eens gedacht hebben aan de aanraking met zijn gladde lichaam. Maar seksuele fantasiexebn herinner mij daarover niet.

Wellicht heeft mijn nieuwe passie iets te maken met het vorderen van mijn leeftijd. In ieder geval ervaar ik geloof ik wel een wat groter bewustzijn van (het functioneren van) mijn eigen pik. De erectie waarmee ik iedere ochtend wakker wordt stemt mij telkens tevreden, vooral wanneer ik de hardheid met mijn hand test. Aan de andere kant constateer ik dat de spontane erectie als gevolg van lust een zeldzaamheid is geworden. Het gevoel van opwinding is er nog wel, daar beneden, maar het heeft niet meer zo vaak het zichtbare gevolg. Wat in veel omstandigheden wel handig is, maar ook herinnert aan afnemende viriliteit.

Hoe dan ook, ik mag de laatste tijd graag kijken naar de piemels van anderen, vooral wanneer zij in staat van opwinding verkeren. En ik vraag mij af of ik in werkelijkheid zou kunnen doen waaraan ik nu regelmatig denk. Zou ik die lul daadwerkelijk met mijn hand durven beroeren om te voelen hoe hij door mijn aanraking stijf wordt? Zou ik, wanneer het zover gekomen is, echt het verlangen hebben voor die snikkel te knielen, hem in mijn mond te nemen en eens lekker te pijpen? Of gaat het alleen maar om fantasie die alleen als zodanig kan bestaan?

Christopher Holly, 1981 / Robert Mapplethorpe

Gelukkig hield het warme weer nog even aan. Dagenlang had ik alleen van de zon kunnen genieten tijdens de haastige reis van en naar mijn werk. Maar nu was ik vrij! Ik genoot op mijn ruime balkon van een heerlijke brunch, bladerde wat in ongelezen kranten en dronk voor het eerst in dagen weer eens lekkere koffie. Het was zwaar geweest op mijn werk deze week, maar over de uitkomst van de klus voelde ik me goed.

Nadat ik een paar uur had rondgelummeld, bekroop me toch een zekere onrust. Ik wilde wat doen. Ik besloot te gaan skeeleren.
Op de een of andere manier heeft skeeleren iets erotiserends. Ik voel me dan anders, uitdagend, zelfverzekerd en zo wil ik er dan ook uit wil zien. En vandaag voelde ik me meer dan goed…

Het werd een bijzondere tocht. Op een terras aan het water dronk ik koel vruchtensap en genoot van de mensen om mij heen. En bleef te lang zitten.
De frisheid was uit de lucht, het was drukkend warm nu.
Het kostte me moeite weer op gang te komen. Mijn shirt kleefde aan mijn lijf. Aan de horizon waren loodgrijze wolken verschenen die verrassend snel de hele hemel bedekten. De eerste druppels leken nog te aarzelen. Even later sloeg de regen over het lege land. Het werd glad. Mijn wieltjes verloren hun grip op de weg. Toen ik onder de grote boom aankwam was ik doorweekt.

En toen kwam hij.
Hij reed op een nogal gammele fiets, was net zo doorweekt als ik en stopte onder ‘mijn’ boom. Hij groette me vrolijk, ikzelf was nogal gereserveerd. Toen nog wel.
Het begon steeds harder te waaien. Om uit de vlagen regen te blijven, moest ik steeds dichter tegen de stam gaan staan. Hij ook. Hij vroeg me enthousiast over mijn tocht en over wat ik zoal doe in mijn leven. Ik vond hem ineens leuk.
Het onweer kwam steeds dichterbij. Steeds sneller volgden de bliksemflitsen elkaar op. De donderslagen waren oorverdovend.
“We moeten onder deze boom vandaan!”, riep ik.

Ik ben niet bang voor onweer, maar wat hier gebeurde was erger. Hij greep mijn arm en samen renden we het weiland in. We lieten ons op de drijfnatte grond vallen en kropen als vanzelf tegen elkaar aan. Ik denk dat we alle twee echt angst voelden onder het pandemonium dat zich boven ons afspeelde.
En ik weet zeker wat we beiden voelden toen het onweer over dreef. We voelden elkaar. Hij streek mijn haar uit mijn gezicht, legde zijn arm om mijn middel en trok me nog dichter tegen zich aan. Terwijl de regen nog steeds over ons heen gutste begonnen we hevig te vrijen. We stroopten de natte kleren van elkaars lichaam en kronkelden kreunend, likkend en bijtend over de modderige grond.

Hij pakte me lekker stevig aan, ik verzette me zoveel als ik wilde. Hij draaide me op mijn buik. Ik voelde zijn stijve pik tegen mijn billen. Hij beet me in mijn nek en gromde. Hij stak zijn hand tussen mijn benen en begon me te strelen. Ik duwde mijn kont naar hem toe en draaide tegen zijn beweging in. Zijn duim vond mijn kontgaatje en duwde en draaide er plagend overheen. Plotseling duwde hij zijn duim bij me naar binnen. Een paar andere vingers gleden diep mijn kut in. Het leek of zijn hand twee keer zo groot geworden was, zo diep voelde ik zijn vingers steeds weer in me stoten.

Het was heerlijk, maar ik wilde meer van hem. Ik draaide me om en gleed met mijn lippen langs zijn buik naar beneden. Ik pakte zijn pik stevig beet en nam hem in mijn mond. Hij liet zich achterover in het natte gras vallen en gaf zich over aan mijn gulzige mond. Toen hij klaar leek te gaan komen schoof ik schrijlings over hem heen tot ik boven zijn gezicht zat. Mijn handen kneedden mijn van regen druipende borsten, ik duwde mijn kruis naar voren. Op het ritme van mijn deinende lichaam speelde zijn tong tussen mijn gezwollen schaamlippen en naar het plekje dat mij nu bijna in brand deed vliegen van geilheid.
Ik wilde hem in me hebben.
Hijgend, elkaar vastklampend, modderig, kreunend, likkend, neukten we elkaar.

Elkaar zachtjes strelend kwamen we terug op aarde. Daar lagen we. Zo dicht bij elkaar geweest en toch vreemden. We hadden elkaar ontmoet, door de omstandigheden bij elkaar gebracht, hadden het meest intieme met elkaar gedeeld en zouden elkaar niet weerzien. Dat wist ik en ik denk dat hij het ook wist.

Ik ben altijd vrij onzeker geweest, zeker ten opzichte van meisjes, en later vrouwen. Dat heeft er vaak toe geleid dat ik niet dorst te laten merken wat ik voor een meisje voelde. En dat ik mij terugtrok zodra de gelegenheid zich voor leek te doen iets met een meisje te krijgen.

Nog op de lagere school, zo heette dat toen nog, was er Irene. Een leuk, vlot meisje dat mij ook wel leuk vond, geloof ik. In ieder geval zagen onze klasgenootjes er zoveel in dat ze ons al met elkaar zagen gaan. Die aandacht was voor mij reden ieder gevoel voor Irene te ontkennen, waarbij ik, als ik het mij goed herinner, zelfs zo ver ging haar te kwetsen door vervelende dingen over haar te zeggen. Om maar duidelijk te maken dat ik met zo’n meisje natuurlijk nooit zou willen lopen. Ik was niet alleen onzeker over mijzelf ten opzichte van haar, maar voelde mij ook heel beschaamd ten opzichte van de anderen. Ik had wel haar vriendje willen zijn, maar de ogen van de anderen maakten dat volstrekt onmogelijk.

In de eerste klas van de middelbare school waren wij nog zxf3 braaf dat wij massaal op dansles gingen. Daar kozen de jongens meestal het meisje, wat voor mij natuurlijk doodeng was, en xe9xe9n of twee keer per les de meisjes een jongen.
Bij mij in de klas zat ook Henrixebtte. Ze had sluik blond haar, een vrij breed gezicht, volle lippen en een gave huid. Ze droeg ook een bril, denk ik, maar misschien kwam die pas later. Net als de mijne. Ze hoorde bij de klasgenoten waarmee ik het minst contact had. Ze was de vriendin van Linda. Linda was het uitdagende meisje en Henrixebtte de schuchtere vriendin die haar overal chaperonneerde. Ik vond Henrixebtte wel mooi.

Ik had Henrixebtte ten dans gevraagd, en terwijl de dansjuf haar aanwijzingen over ons uitstrooide lag mijn rechterhand laag op de rug van Henrixebtte. Door haar dunne zomerjurkje voelde in het randje van haar onderbroek (het woord ‘slip’ bestond nog niet, laat staan ‘slipje’). Dat vond ik heel spannend. In een moment van overmoed, we dansten door de hoek van de zaal, Henrixebtte met haar rug naar de muur, in een moment van onbezonnenheid schoof ik mijn vingers tussen het elastiek van haar broekje en haar rug, eventjes.
Nu had Henrixebtte mij natuurlijk een klap in mijn gezicht kunnen geven om zoveel brutaliteit, maar dat deed zij niet. Integendeel.
Vanaf die keer koos zij telkens mij om mee te dansen. En ik durfde die toenadering niet te beantwoorden. Wij dansten niet meer; ik dwong haar tot een mechanisch bewegen.
Na een tijdje gaf zij het natuurlijk op met mij. Die brutale hand van mij is zonder enig gevolg gebleven. Dat spijt mij voor mijzelf, maar ook jegens Henrixebtte. Waarom moest ik zo lomp tegen haar zijn? Ze was een aardig meisje en wij hadden best iets met elkaar kunnen hebben. Maar ik was te verlegen en bang door de anderen in mijn gevoel gezien te worden.

Deze scxe8nes in een dansschool speelden zich 36 jaar geleden af. Wat voor nu belangrijk is, is waarschijnlijk dat deze herinneringen mij nog vervullen met een knagend gevoel van spijt, en ook een soort verdriet. Er is het besef dat die onzekere, eenzelvige jongen toen, door hoe hij was, bepalend is geweest voor het leven dat ik nu achter mij heb. En niet eens alleen achter mij…